Entah kenapa,rasa yang selama ini cuba aku padamkan, ia kembali menerjah ke dalam hidupku..
Aku baru ingin mencuba untuk melupakannya.
Dan aku hampir pulih daripada segala kesakitan itu,dan aku juga cuba bangkit daripada segala kekalutan itu.
Aku suarakan rasa hatiaku bahawa aku tidak lagi mempunyai sebarang rasa terhadaonya.
Aku mengaku kepada rakan disekelilingku bahawa aku tidak lagi menyayanginya..
Dan apa yang aku dapat??
Aku hampir mengecapi bahagia yang aku wujudkan sendiri tanpa insan tersayang disampingku...
Tetapi realitinya tidak dapat aku nafikan lagi..!!!
Hari-hari yang aku lalui terasa kosong!!!
Aku mungkin berpura-pura bahagia!!
Aku mungkin berpura-pura gembira!!!
Rasa ini pada waktu dan ketika ini benar-benar mencengkam jiwa..
Puas aku menipu diri bahawa aku tidak mempunyai rasa kasih mahu pum sayang terhadap dirinya..
Tetapi hakikat dan realiti yang pasti dan nyata,,aku masih menyayanginya..
Adakah aku bodoh kerana masih menginginkan dirinya??
Adakah aku buta kerana mencintai dirinya..
Bagiku dia tersangat istimewa...
Dia kini telah enjadi milik orang..
Hari-hari yang dilaluinya bahagia tanpa aku disisi..
Tetapi aku??
Tiada siapa yang mengerti rasa di hati ini..
Dari jauh ku pohon agar kau dilimpahi kebahagiaan selamanya..
Kerana melihatmu tersenyum sudah memadai bagi ku.....

No comments:
Post a Comment